Tour For Life
The Tour MSF Participate The teams
  • Rini van Solingen Advies en Training
    “Tour for Life veel suc6!! Ciclisti senza limiti: rij die Brutus er maar af (als je kan)!!”
  • Rob Rietveld
    “Vai, Ciclisti senza limiti!”
  • Fides
    “Beste Eric en team, Heel veel succes met deze geweldige missie! groeten, Mattijs www.fides.nl”
  • Robert Peters
    “Kom gezond terug over de eindstreep.”
  • Aline Philipsen
    “Papa, veel succes met de Tour For Life”
  • Holtkamp West Caravaning BV
    “Op naar de TOP !”
  • Mercedes-Benz Insurance Services
  • Ton Melgers
    “Beste Richard, Heel veel succes met het vinden van sponsoren, het leven als een echte sportman en natuurlijk ook bij het fietsen. Groeten, TON”
  • Cris Post
  • Fleur van der Wurff
    “Ik vind het heel goed van jullie. Daarom sponsor ik. Maar ik doe het ook omdat het een goed doel is. Gr FLEUR(ik ben 10 jaar)”
  • Hester Agterberg
    “Dag Richard en teamgenoten, Geweldig dat jullie je zo inzetten voor dit goede doel! Heel veel succes met trainen de komende maanden en ik ga jullie zeker volgen! groetjes Hester”
  • Tjeerd Meinardi
    “Succes mannen! Met zo'n goed doel voor ogen is geen berg te hoog, ik blijf jullie volgen! Groeten van Tjeerd (vriend Jasper) ”
  • Van der Wurff Beheer BV
  • Tuinbouw Technisch Atelier BV
    “Marco, wij wensen jou heel veel succes samen met je ploeggenoten. Medewerkers TTA”
  • Peter Kamsteeg
    “Fantastisch wat jullie doen!”
  • Karel Lamboo
    “Oscar, heel veel succes met deze fantastische onderneming. karellamboo@gmail.com ”
  • SV Austerlitz
    “De open toernooi commissie van de sectie tennis van de SV Austerlitz wenst Ciclisti senza limiti alle succes met het volbrengen van deze mooie tocht voor een nóg mooier doel.”
  • Adrianus Reede
  • FIB Foods BV
    “Succes toegewenst door FIB Foods BV !!”
  • Tonny Tielrooy
    “Wij wensen jullie heel veel succes toe en steunen dit goede doel!”
  • Marlies van Beek
    “De eerste dag zit erop. Heel veel succes nog de komende dagen. Ik heb veel respect voor jullie. X Marlies ”
  • Jan en Diny Versteeg
  • Blomer Accountants en Adviseurs
    “Een prachtige rit voor een prachtig doel. Veel succes en plezier namens Blomer accountants en adviseurs!”
  • C. Schermer
    “Zeer veel respect voor de prestatie die jullie (en de andere teams) gaan leveren met een bijzonder goed doel voor ogen. Succes! Familie Schermer”
  • Kapsalon Ridder van der Hoff
  • Holimex Rubber & Plastics
    “Ha Richard! Succes met deze monstertocht! Dapper van je!! Groeten, Rogier”
  • Quick Plug B.V.
    “een grenzenloos succes gewenst door de medewerkers van Quick Plug ”
  • clubCarwash Nederland BV
    “Hi Richard en andere teamleden, Heel veel succes gewenst voor deze geweldige actie. Respect voor jullie prestatie en motivatie. Njoy the ride! James Peterzon”
  • FIB Foods BV
    “Succes toegwenst door FIB Foods BV”
  • BTW Nederland B.V.
    “Veel succes!”
  • Tom Paauw
  • KMN Kind en Co
    “Eij denken in morgen”
  • sandra molenaar
  • GenG Design
    “Veel succes gewenst namens het team van GenG Design! ”
  • Luyben & Brouwer Capitalmanagement B.V.
    “Wij hebben alle vertrouwen in dit fantastische team.”
  • FIB Foods BV
    “Veel succes toegewenst door FIB Foods !”
  • Mandy van Rhee
    “Heel veel succes met deze tour! Groetjes, Mandy”
  • Los Vastgoed BV
  • Roger Flaim
    “Good luck and best wishes from Toronto.”
  • Tebarint B.V.
    “Grote waardering voor de prestatie die jullie gaan leveren voor een goed doel. Veel succes mannuh”
  • Vink Installatie Groep B.V.
  • Loodgietersbedrijf R. Buijs
    “Succes met jullie grensoverschrijdend fietstocht !!”
  • SMP Beheer BV
    “He Jongens, zoals ook met het fietsen wegen de laatste loodjes van de sponsorwerving het zwaarst, bij deze een duwtje op naar de € 15.000,00. Groeten, Laurens ”
  • Piet de Boer
    “succes”
  • Angelo Allegra
    “Forza ragazzi. Volere é potere!!!”
  • De Financiële Balans BV
    “Mannen ik heb het parcours bekeken, dat is geen kattenpis en krijgen jullie niet cadeau. Respect. Daarom mijn bijdrage dubbel en dwars waard.”
  • Len van der Wurff
    “Veel succes met de fietstocht voor Artsen zonder grenzen. Ik vind het knap dat jullie eraan meedoen. Groetjes Len (ik ben 8 jaar)”
  • Sowu Holding
    “Veel Succes !!!! Ria Henny”
  • Miriam Sijbesma
    “Buona fortuna!!! Reinoud, Miriam, Daryl & Shannen”
  • Mark Reede
    “Ik ben jaloers op de rijders die dit kunnen ( en mogen. Zou het zelf ook graag willen doen. Fietsen is spannend op dit traject maar het gezamenlijke doel maakt het nog grootser. Rijd met inzet en plezier”
  • Eijkelboom BV
    “verstand op 0 en blik op oneindig...”
  • Timo de Regt
    “Succes en blijf om je heen kijken om te genieten!”
  • bart poesiat
  • Holstein Waterservices
  • bart poesiat
  • Joe Bodkin
    “Marten & Team Thank you for doing this for such a great cause. May the wind be at your back! Joe, Anne, Grace, & Sean”
  • Nico van der Slik
    “Ola collega Oscar, heel veel toi toi bij deze geweldige uitdaging! Geniet ervan (hopelijk zo af en toe ook van de geweldige uitzichten)... Greetings, Nico”
  • Flexoposure BV
  • pascale scholten
    “Jasper en ploeg bergen met suc6 volgende week, overschreidt alle grenzen voor dit fantastische doel en wees trots op jezelf.”
  • Helma van Niekerk
    “Eric en alle andere ploegleden: Heel veel succes met het volbrengen van deze tocht voor een schitterend doel. Pas goed op jullie zelf!!”
  • Lisa Reede
    “Succes mensen! Heb groot respect voor deze zware tocht! Volgend jaar de tour fot kika rijden? Zie onderstaande link http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.tourforkika.org%2F&h=fac2b Gr Lisa Reede”
  • Raymond van der Wurff
  • Gerard van der Wurff
    “Succes”
  • Simone vd Kleij
  • Van der Wurff & Partners
  • FGH Bank N.V.
  • Smelik Abrahams Morssinkhof BV
    “Heel veel succes, we steunen jullie van harte! Ciao. Jan, Cornelie en Inge.”
  • Erik van Hooven
    “Mannuh, Respect voor dit sportieve huzarenstukje; een mooie prestatie voor een fantastisch doel. Succes !!!! Erik van Hooven ”
  • EuroSystems Automatisering B.V.
    “EuroSystems wenst Richard van der Wurff veel succes toe!”
  • Van Ieperen Groep
    “Van Ieperen Groep De cmbinatie voor rnovatie”
  • Mark Osinga
    “Succes met deze heldendaad.”
  • Computype Nederland BV
    “Geen loze woorden maar daden. Daar draait het in het leven om! Als jullie er even doorheen zitten, bedenk dan dat de finish van die dag maar een streepje op de weg is. Jullie doen wat anderen ooit van plan zijn. Mentaal ligt jullie streep aan de horizon! Grenzeloos respect!”
  • Fysiotherapie De Meente
  • Kevin Philipsen
    “Papa veel plezier en suc6 met het fietsen voor het goede doel.”
  • Lex Renckens
    “Sterk werk voor een krachtig doel!”
  • Slieker Global Logistics bv
    “veel succes toegewenst voor dit mooie doel.”
  • Mark Osinga
    “Succes!!”
  • Janny van Bommel
    “Hoi Eric, Van loper zonder grenzen nu fietser zonder grenzen, voor Artsen zonder grenzen. Goed doel. Veel succes”
  • hanneke linde
    “Mannen, heel veel sportief succes!!”
  • Karen Fekkes
    “Veel succes met jullie fietstocht voor AzG !”
  • Sander Dissel
  • Kimm van der Meer
    “Hé Jasper en Joris, Heel veel plezier en succes! Zorg goed voor het team! Groetjes Kimm ”
  • René Hampsink
    “Beste Marten en teamgenoten, Deze keer beperk ik mij tot het verstrekken van een financiële bijdrage voor het goede doel. Een volgende keer fiets ik graag mee! Groet, René”
  • Syngenta Seeds BV
    “Marco, heel Syngenta Seeds wenst jou en je ploeggenoten heel veel succes bij deze mooie uitdaging!!”
  • Gerard van der Wurff
    “Succes”
  • FIB Foods BV
    “Succes toegewenst door FIB Foods !”
  • Jan van Swinderen, van
  • ENRA verzekeringen b.v.
    “Veel succes toegewenst bij deze tocht voor Artsen zonder Grenzen.”
  • robtiek
    “heel veel succes vanuit Friesland”
  • geSTEMd
    “Heel veel succes met deze Tour! Gabrielle x ”
  • rob neervens
    “Goed doel en mooie uitdaging. Ik schat dag 4 in als zwaarste dag :)”
  • Carmen Schermer
    “Veel succes! Respect voor de inzet en het uiteindelijke doel. Carmen en Mark”
    

Ploegpagina ciclisti senza limiti


ciclisti senza limiti

 €18901,40
Al €18901,40 bij elkaar!		 Team ciclisti senza limiti
Teammembers:
Richard van der Wurff, Laurens Poesiat, Oscar Betgen, Eric Philipsen, Marco de Groot
Teamsupport:
Jasper Dijkstra, joris van tubergen
City:
Austerlitz, Zwammerdam, Leiderdorp, Poeldijk, Zoetermeer, Haarlem en Amsterdam
Motivation:
De renners van Ciclisti senza limiti hebben een passie voor fietsen, óók in BERGachtig gebied. En om BERGEN geld in te zamelen voor een organisatie die BERGEN levensredddend werk verzet, is Ciclisti senza limiti geen BERG te hoog en gaan we graag onze eigen grenzen voorbij. Ciclisti senza limiti doet dat 8 dagen, Artsen zonder Grenzen doet dat 365 dagen per jaar, al 25 jaar lang. Daarvoor Grenzeloos veel respect!



| 5-9-2010 @ 22:16
Het zit er op!
TOP prestatie geleverd heren.....!!!
En dan nu genieten van het thuisfront

Laatste loodjes

fam Spaans | 4-9-2010 @ 10:17
Hoi Eric en teamgenoten,

Vandaag nog een zware dag, maar het eind is in zicht. Dat je het tot nu toe heb volgehouden vinden wij echt fantastisch. Een doorzetter en sportman ben je in hart en nieren. Ook zullen we denken aan het goede doel waarvoor je in de weer bent. Dus ook denk je aan je medemens.
Succes nog en morgen een gezellige dag bij aankomst op de Cauberg.

Groeten,
Anton, Marja, Duke en Jory

KANJERRRRRRRS

Fleur van der Wurff | 3-9-2010 @ 21:43

HEE KANJERS,

TOP DAT JULIE DIT DOEN 
EN PAPA NIET UITSLOVEN HE ALS WIJ KOMEN KIJKEN
TI AMO XXXXXXXXXXXXXXXXJES FLEUR

Dag 5

Oscar Betgen | 3-9-2010 @ 19:16

Dag 5, Het routeboek belooft ons 150 km met 2500 hoogtemeters in de eerste categorie. We gaan van Belfort in de Jura naar Bouzey in de Vogezen. Killers van vandaag zijn de Grand Ballon (meer dan 1000 hoogtemeters en 14 km klimmen) en de Le Hohneck (een korte maar zeer hefitge klim van een kleine 2km). De Hohneck wordt gereden als een ploegentijdrit en is dus facultatief.

We beginnen bij het begin. Richard heeft last van zijn astma door het vochtige en koude klimaat s nachts en moest echt even warm worden vandaag. De eerste 30 km gingen moeizaam voor hem. Dat zelfde geldt voor Marco (alias De Hulk), maar de oorzaak van zijn dipje is de massage van de vorige dag. Na een kilometer of 15 hebben een opwarmertje die door het leven gaat als de Col du Hundsruck. Goed te doen en eigenlijk iedereen ging lekker naar boven. Marco en Richard begonnen warm te worden en kregen ook de behoefte omdat aan hun teamgenoten te laten zien. Dat zou gaandeweg de dag alleen maar erger worden, maar goed dat wisten wij toen nog niet en zagen hun acties dan ook met een minzame glimlach om onze lippen aan, onder de gedachte "Daar gaan ze spijt van krijgen".

Na de Hundsruck volgt dan echt de Grand Ballon. Het zijn wederom Marco en Richard die de behoefte hebben aan iedereen te laten zien dat ze in goede doen zijn. Eric volgt prima (gedoseerd als altijd) en ook Oscar klimt lekker de berg op. Laurens begint prima, maar krijt het de laatste paar km ontzettend zwaar. Het zijn niet eens zijn benen, maar vooral zijn rug die hem nekt. Behoorlijk kapot komt hij boven, waar de rest al behoorlijk bijgetankt is. Na een lekker soepje, wederom de nodige muesli en krentenbollen en een paar happen fruit is ook Laurens weer aardig opgeknapt. Niet in de laatste plaats door de wtenschap dat deze beklimming de laatste echt groete beklimming van deze tocht is. Op naar Bouzey.

Vanaf de top van de Grand Ballon gaat het op en neer richting de Hohneck, waar de ploegenklimtijdrit gehouden wordt. Zoals gezegd deze is facultatief, dus niet verplicht. Dat er een wedstrijdelement aan de tocht wordt toegevoegd valt niet bij iedereen in goede aarde. We besluiten de tocht te rijden zodat we alles hebben gereden, maar we gaan niet voor de snelste tijd. Althans tot dat ons startschot klinkt. Richard en Oscar gaan als idioten naar boven. Marco kan zich uiteraard niet inhouden en gaat er ook als een speer achteraan. Eric spaart zijn krachten, en Laurens heeft de Grand Ballon nog in gedachten, dus die gaat zeker niet voluit. Wanneer Eric en Laurens boven komen staat de rest toch gewoon alsof het een echte wedstrijd is Laurens en Eric aan te moedigen. Dat was de Hohneck, en niet eens een slechte tijd gereden. Op naar de camping.

In de briefing gisteravond is gewaarschuwd dat er in de laatste 30 km nog 500 hoogtemeter te beklimmen zijn. voordat het zover is eerst een paar afdalingen en een paar kleine beklimmingen. Laurens krijgt last van zijn schouder (Duidelijk niet de sterkste van de groep) en bij Eric gaat langzaamaan het kaarsje uit. Als de tocht dan ook nog 15 km langer is dan in het routeboek staat vermeld, is het gescheld zo af en toe niet van de lucht. terwijl Marco en Richrs iedere beklimming aangrijpen om te laten zien wie de beste klimmer is, martelt Eric verder met Laurens als zijn maatje. Oscar legt ook vandaag de laatste kilometers weer op onnavolgbare wijze af. Dan weer volle bak, dan weer piepend en kermend dat hij verzuurd is en helemaal stuk zit. Eindelijk de camping in zicht, en een zucht van verlichting gaat door onze groep. We zijn er. Morgen een rustig dagje voor de boeg.

Dag 4

Oscar Betgen | 3-9-2010 @ 19:15

Dag 4 Van St Laurent en Grandvaux naar Belfort

Na drie dagen in het (hoog)gebergte was het vandaag een ´vlakke´ etappe met maar 1200 hoogtemeters
Vandaag lag de uitdaging meer in de afstand dan in het beklimmen van de bergen.
Na drie dagen fietsen beginnen hier en daar vermoeidheidsverschijnselen te komen.
Oscar heeft een paar zware dagen achter de rug aangezien hij met tandwielen van het type `hollandse vlakke land` de bergen heeft bedwongen. Maar ook de andere teamleden zitten niet meer geheel fris op de fiets.
Over fris gesproken; Bij de start was het maar drie graden en had iedereen zijn ´winteroutfit` aan.
Laurens had er zin in en trok vanaf het begin gelijk door. De diesel van Marco is daar niet op berekend en dat resulteerde in een verrekte spier.
Tijdens de twee tussenstops werden we weer op en top verzorgd door Joris en Jasper. Ook zij worden steeds handiger in het inpakken van de tenten en andere benodigdheden. Onze naamsbekendheid wordt steeds groter door dat ons teamshirt aan de achterruit van de auto hangt en de poster achterop de bus zit geplakt. Jasper en Joris krijgen regelmatig reacties van verbaasde toeristen of andere aanhangers van teams.

De landschappen waar doorheen gereden wordt zijn het aanzicht zeer waard. Je hebt het gevoel alsof van alles ansichtkaarten gemaakt kan worden. De bergen en de mooie bergmeren zijn prachtig alles fantastisch groen en het water smaragdblauw alsof het licht geeft. De bergtoppen met sneeuw soms met een wolk er omheen en soms is het gewoon dor en kaal wat ook weer een apart plaatje oplevert. Kortom, je rijdt soms door de mooiste landschappen en jammer genoeg vergeet je door het harde rijden wel eens om daarvan te genieten. Maar soms moet je wel om je heen kijken en als je dat dan doet dan weet je niet wat je  ziet.

Intussen gingen de kilometers tellen en verlangden we naar de eindstreep. Achteraf kwam dit niet alleen door de lange afstand maar waren er toch iets meer hoogtemeters ( 2200) in de route gestopt door de organisatie. Al met al verliep de tocht goed en hadden we op de camping zelfs nog even tijd om een verfrissende duik in het zwembad te maken. Aangezien de hoeveelheid sanitair op een camping niet altijd is berekend op een invasie van 650 mensen,had Eric een creatief idee om toch snel te douchen; namelijk met de badedas onder de koude douche bij het zwembad.
Na weer een voortreffelijk maaltijd ( aardappels, worst en sperziebonen) wachtte ons een onaangename  verrassing; Onze franse buurman , een vaste campinggast, was het niet eens met de wijze waarop wij onze fietsen tegen zijn tuinhuisje hadden geplaatst. Uit frustratie gooide hij de fiesten alle kanten op een reed vervolgens met zijn grote terreinwagen over de fiets van Marco.
Gelukkig was dit gezien door een medewerker van de organisatie. Via de tussenkomst van een aantal personen is het op de juiste wijze opgelost. Intussen zorgde Eric ervoor dat er een nieuw ( reserve) achterwiel werd geplaatst zodat we de volgende dag gewoon weer van start konden.
 
 

Dag 3

Oscar Betgen | 3-9-2010 @ 19:14

31 augustus 2010, 3e etappe van onze TourforLife 2010. Meer van Annecy naar St. Laurent en Grandveux. Routeboek meldt 160 km en 3400 hoogtemeters, voorwaar geen kattepis. Vandaar misschien dat het vaste ritueel, om 06.00 uur opstaan, spullen pakken, brood stapelen (sommigen van ons smeren 10 (of nog meer, Marco?) boterhammen) en tentenkamp afbreken ook vandaag weer bestond uit 1, 2, 3 of 4 gangen naar het toilet (en niet alleen om te plassen), voordat we om 07.55 uur van start gingen.

Arme 'normale' campinggasten, ruim 400 fietsers en veel begeleiders op 'je' camping. Gelukkig konden ze na ons vertrek weer WEL slapen, zelf van het toilet gebruik maken enz

Om 07.56 werd de eerste lekke band van deze Tourforlife voor ons team gemeld, door Laurens. Gelukkig was Jasper niet ver weg met de hogedrukpomp en konden we na 15 minuutjes alsnog van start. MET beenstukken en armstukken, want bij de start was het weer niet warmer dan een graad of 5.

Vandaag 3 (of waren het er toch 4?) cols, waarvan 2 met meer dan 1.000 hoogtemeters (Mont Saleve en Col de la Faucille).

Op de laatste col een sprint tussen Marco en Richard die 1 van de toeschouwers verleidde tot de vraag of we wel wisten dat het na vandaag NOG 5 dagen was.

Al met al Vrij voorspoedige rit, mede door het mooie weer. WEL pokkestuk vAN KM of 25 met vals plat en flink wind tegen in/ rond Zwitserland.

Jasper en Joris waren gelukkig nooit ver weg om overtollige spullen in ontvangst te nemen of de eet- en drinkvoorraad aan te vullen. Onze renners blijven onverzadigbaar. Het lijkt wel of de wetenschap dat ze veel calorieen verbruiken wordt aangegrepen als excuus om ongelimiteerd en ongegeneerd te vreten ...

Niet alleen voorspoedige maar ook mooie rit en iedereen heeft genoten van prachtige vergezichten, zoals het Meer van Geneve en het Mont Blanc massief. Alleen Richard heeft er niets van gezien ... De reden laat blijft onvermeld. Reed ie te hard, is ie gewoon een beetje blind of ...?

Rond de 150 km sloeg TOCH de irritatie (of was het vermoeidheid) toe. In het plaatsje Morbier (wordt dit uitgesproken als morbide?) was er nl. een onaangekondigde bedrijvigheid van de lokale wegenbouwer, die ons bij onze doorgang door dit plaatsje vermoedelijk had willen tracteren op een spiegelgladde nieuwe asfaltlaag, maar helaas een dag te laat was. De asfalteringswerkzaamheden waren dus in volle gang. WIJ via 2 km file en over nog niet opgedroogd asfalt naar boven, dus steentjes die aan de banden plakten en de kans op lekrijden met factor tig vergrootte. Gelukkig gebeurde het bijna onvermijdelijke niet.

De 2e onaangename verrassing hadden we vlak daarna te danken aan onze organisatie. Die beloofde ons de avond tevoren al een verrassing. Die kwam er ook, in de vorm van een stevige klim door het bos in de buurt van de finshplaats. Iedereen die wel eens heeft gefietst weet hoe het voelt als je de stal ruikt, maar je nog een extra lusje mag/ moet doen. Als de laatste verkeersregelaar je dan ook nog meldt dat er na de bocht nog slechts 7 km afdaling wacht en het eerste dat je ziet als je de bocht doorkomt een heuse klim is, nemen minder vredelievende gedachten zich van je meester! Via een gevaarlijke afdaling vol grint kwamen we na 168 km gelukkig weer veilig en zonder valpartijen op het tijdelijke thuishonk, waar we met een heerlijk soepje werden opgewacht door mensen van de organisatie. Richard heeft als 1e zijn massagebon ingeleverd. Zijn onderrug werd door 1 van de vele masseurs/ masseuses vakkundig onder handen genomen. DaarVOOR hebben we nog .... gegeten (!), tijdens de briefing een drankje genomen, en daarna (voor sommigen proberen te) slapen, want morgen wacht de 1 na langste etappe van deze editie van de Tourforlife, 195 km door de Jura.

Nog 2 dagen

Oscar Betgen | 3-9-2010 @ 16:16
Fantastische prestatie tot zover! Ook voor de laatste dagen nog veel succes. See you in Valkenburg.

KANJERS

Astrid Philipsen | 3-9-2010 @ 16:13
Wat goed zeg al 6 dagen gehad,eind in zicht?
Morgen nog een zware dag en zondag zien we jullie bij de finish, suc6 de laatste 2 dagen!
Astrid Kevin en Aline

de laatste loodjes

Ans van der Geer | 3-9-2010 @ 14:29
Hallo Richard,
Het is vast afzien! Maar ik hoop dat je het wel leuk hebt met je teamgenoten. Gelukkig is het niet snoeiheet en in Nederland is het gewoon fris. Terug in Nederland kun je je weer laven aan een heleboel lekker eten weggespoeld met een heerlijk glas wijn. Je zult vast wel heel, heel slank zijn!! Heel succes en plezier toch met de laatste loodjes!!!!
Liefs
Ans en Manuel

Erik van Hooven | 3-9-2010 @ 13:56
Hi mannen,

Wat laat, maar toch nog een aanmoediging voor de laatste lootjes.

Ik heb jullie verslag gelezen en het lijkt mij een pracht avontuur.

Geniet ervan en zorg dat jullie heel in Valkenburg aankomen.

Groet,
Erik van Hooven

berichtje uit akersloot

bob en pascale | 3-9-2010 @ 13:26
Super om jullie te volgen via internet. Jullie liggen goed op koers en het mooiste is... als team, want dat sluit naadloos aan bij Artsen zonder Grenzen. Dat werk doe je ook met elkaar en voor elkaar. Nog even afzien heren, petje af. Het einde is in zicht.
Jasper gefeliciteerd met Jesse.

Zet 'm op Eric!

Pim, Carla & Joëlle | 3-9-2010 @ 12:42
Hoi Eric (en teamgenoten),

De laatste ettapes dienen zich aan. Het zal ongetwijfeld zwaar geweest zijn, maar de finish is in zicht. Met daar natuurlijk het weerzien met familieleden.

We wensen jullie allemaal veel succes en hopelijk tot spoedig weerzien!

Pim, Carla & Joëlle

'Goh, wat ben jij een verschrikkelijk mooie berg'.

Sander Dissel | 3-9-2010 @ 12:31

Wat een geweldige prestatie leveren jullie...geweldig, buitengewoon..van uitzonderlijke klasse!

Van Bram Tankink kreeg ik de volgen tip... 
Je moet een berg respecteren. Als je een vriend bent van de berg, dan wordt de berg ook een vriend van jou. Aan de voet van een berg zeg ik ook altijd: `Goh, wat ben jij een verschrikkelijk mooie berg'.

Met vriendelijke groet,

Sander Dissel

'Goh, wat ben jij een verschrikkelijk mooie berg'.

Sander Dissel | 3-9-2010 @ 12:20

Het is afzien...maar de prestaties van jullie , Ciclisti Senza Limiti, zijn meesterlijk..van uitzonderlijke klasse!

Via Bram Tankink, kreeg ik de volgende tip:
Je moet een berg respecteren. Als je een vriend bent van de berg, dan wordt de berg ook een vriend van jou. Aan de voet van een berg zeg ik ook altijd: `Goh, wat ben jij een verschrikkelijk mooie berg'.

Mannen geniet van deze unieke ervaring..het ga jullie goed!

Met vriendelijke groet,

Sander Dissel

Nog even volhouden !

Marcel Kortekaas | 3-9-2010 @ 8:07
Heren,

Met veel plezier heb ik vanochtend de reisverslagen van jullie gelezen.
Stoere tijd, Eric, op de Alp. Er zullen in Bourg d'Oisans vast nog wel wat extra krachten bij je losgekomen zijn ! Fijn om te lezen dat jullie bij het enige echte TEAM terecht zijn gekomen ipv. een verzameling indivualisten. Zo te lezen zijn jullie qua begeleiding in goede handen van de 2 J's.
Jasper, Joris, Richard, Oscar, Laurens, Marco en Eric geniet van de laatste etappes en veel succes !

groeten Marcel

ps. Ik wilde bij thuiskomst vragen of deze trip een aanrader is, maar ik denk dat ik het antwoord al weet !

Succes!

Tim | 2-9-2010 @ 20:36
Hallo Eric,

Was het een zware tocht vandaag?
Je bent sportief, zet hem op Eric.

groetjes Tim

Hoe is het Eric?

Carla | 2-9-2010 @ 20:21
Hoi Eric (en ploegleden),

Eindelijk kan ik een berichtje voor je achter laten.

Hoe is het? Met jouw instelling moet het wel lukken, die Cauberg op!
Veel succes én veel fietsplezier.

Groetjes en tot maandag,
Carla

Kanjers

Carla Zirkzee | 2-9-2010 @ 16:45
 Oscar, ik weet dat je karakter hebt, maar dat heeft een ieder die hier aan deelneemt, geweldig! Laatste loodjes.....Succes!!!!.

aanmoediging

eline | 2-9-2010 @ 9:23
hallo mannen,
nog 4 dagen volhouden!! jullie doen het onwijs goed! ondanks de slechte nachtrust.( weet er alles van richard) jullie zijn kanjers!
nog even succes en tot zondag.
groet eline en kids

ontspanning door inspanning??

Helma van Niekerk | 1-9-2010 @ 22:15
Hallo Eric en andere mannen van het team

Wat zetten jullie een prestatie neer, zeg.
Jullie kuitomvang zal na zo'n week weer gegroeid zijn.
Ik vind het super dat jullie door je zo in te spannen voor het goede doel,  ook nog weten te ontspannen. Dat kan alleen maar als fietsen jullie passie is en dat blijkt zeker uit alles.
Top mannen. Nog heel veel succes de resterende dagen. En geniet van het supermoment in Valkenburg. Daar worden jullie als kampioenen binnengehaald.

Joris en Jasper als ploegbegeleiders

Oscar Betgen | 1-9-2010 @ 20:42
Hoe kun je je het beste voorbereiden als ploegbegeleider? Aan de andere begeleiders te zien, dien je vooral een dikke buik te hebben die je over het autostuur heen hangt. Bij de checkpoints gooi je meer eten naar binnen dan de renners zelf.
Joris en ik vallen een beetje uit de toon, want wij zijn de enige twee teambegeleiders die eruit zien als wielrenners.
Alleen ons zwarte polsbandje verraadt dat we geen fietsers zijn, want zij hebben een rode.
Teambegeleider zijn betekent acht dagen lang vroeg op, samen ontbijten, onze top-renners Oscar, Erik, Marco, Laurens en Richard op weg helpen, en het kampement afbreken.
Joris rijdt in de teambus en Jasper in de teamauto. Onderweg vangen we onze teamleden op bij de checkpoints. Zit er een flinke klim in de rit, dan staan we ook onder- en bovenaan de berg.
Per dag nemen de renners 7000 kcaloriën in, en die halen ze niet alleen uit het ontbijt, lunch, avondeten, of het eten bij de checkpoints. De volgauto staat vol met vijf kratten krachtvoer en toverbidons. Joris maakt onderweg nog een extra bouilonnetje, of een pasta bij terugkomst in het nieuwe kamp.
Aan het einde van de middag komen we dan aan bij weer een nieuwe bestemming. De drie tenten worden opgezet, en de dag glijdt naar een einde. Uiteraard niet voordat er is gegeten en gedronken. Afsluiten met een biertje mag.

Tijdens de rit hebben Joris en Jasper genoeg tijd om te genieten van het uitzicht, en de mooie omgeving. Tevens kun je genieten van scheldcannonades van de wielrenners, en het onophoudelijk scheten laten van alle rijders.
Ook de vrouwelijke renners doen gewoon mee. Hier geldt: 'hoe dikker de reet, hoe harder de scheet'.
Alle mannen staan om de haverklap aan de zijkant van het parcours te urineren, en de dames staan er ongegeneerd naast te klateren.

Al die fietsers hebben zich opgegeven als een team. Alleen dat fietsen is geen teamsport. Behalve bij Ciclisti senza Limiti uiteraard. Onze vijf rijders wachten op elkaar en zijn aan elkaar gewaagd.
Richard is een echte stoemper, hoe harder de wind, hoe lekkerder hij het vindt. Marco is een heuze krachtpatser, keihard naar boven (en rustig naar beneden).
Laurens laat zich niet gek maken, soms fietst ie voor, soms achter. Oscar knalt keihard naar beneden, en omhoog mist ie z'n triple. Eric gaat, en gaat en gaat en gaat en gaat. Die bewaart iedere dag zijn krachten tot de eindspurt.

Die andere 405 fietsers heten allemaal 'Remy'. Ze haken aan als het ze uitkomt en laten je vallen als het ze ook uitkomt. Daar kunnen we een mooie psycho-analyse op los laten. Misschien doet Dr. Phil of Oprah een keer een uitzending over deze typische tak van sport en de deelnemers.

Maar wat een fantastisch evenement. Echt te gek. En dat voor een goed doel als Artsen zonder Grenzen. Dank je wel voor jullie interesse en sponsorbijdrage.

Wij gaan nog vier dagen door met het verzorgen van ons team, en slechte grappen maken.

Jasper en Joris.


Dag 2

Oscar Betgen | 1-9-2010 @ 20:08

Dag 2: Bourg d´Oisans-Lathuille (meer van Annecy) (koninginnerit 165km/4200 hoogtemeters)
Wederom een vroege start (7.45 uur) voor de koninginnerit van deze Tour for Life die ons over
3 bekende en 1 minder bekende alpencol zal voeren. Eerste checkpoint waar we onze verzorgers treffen
is boven op de col de la Croix de Fer, ruim 2000m boven zeeniveau en 1500m klimmen vanuit het vertrek.
In deze eerste 39 km hebben we alles gehad wat deze tour nog meer een heldentocht maakt: hagel, natte
sneeuw, regen en wind. Boven werden we met warme thee en bouillon door Jasper en Joris opgewacht om
warm te worden. Dan een stukje (4km) terug en via de Col du Glandon een zeer gevaarlijke natte afdaling
naar La Chambre. Onderaan de afdaling even opwarmen in een klein caféetje en vervolgens de laatst 5 km
naar de voet van de Col de la Madeleine (2000m). Na wat tactische (?) tips van Eric (de enige die
deze col al een keer had bedwongen begonnen we aan de tweede serieuze klim van de dag (weer 1500 hm)
over ruim 20km. Boven was er nog een serieus eindsprintje voor de ´bergpunten´ tussen Marco en Eric.
Ook hier was het weer ijskoud maar waren onze begeleiders weer uitstekend voorbereid om ons op te vangen.
Binnen 10 tot 15 minuten was de club al weer compleet. Boven was de controlepost naar binnen verplaatst
vanwege de kou. Na opgewarmd te zijn en weer zoveel mogelijk te hebben aangetrokken mochten we 25 km
afdalen (voor sommigen geen feest langs steile randen en smalle paadjes). Vlak na Albertville volgde
nog 1 klim van een km of 8 en een afdaling naar ons nieuwe onderkomen aan het meer van Annecy.
Rond zes uur waren we binnen en konden we direct aanschuiven aan het diner. ´s-avonds nog net even
tijd om het thuisfront te bellen, de spullen klaar te leggen en te douchen en weer vroeg het mandje in.
´s-nachts is het koud en zijn we veel wakker, maar als om 6 uur de wekkers gaan springt iedereen er
weer met frisse moed uit voor een nieuwe dag.

Dag 1

Oscar Betgen | 1-9-2010 @ 20:07

Dag 1: Bardonecchia-Bourg d´Oirsans (125km/2800hoogtemeters)

Gisteravond tijdens de briefing te horen gekregen dat we starten vanaf 07.30 uur en dat we dus kunnen ontbijten vanaf 06.30 uur. Aangezien onze camping 22km van de start af ligt hebben we eerst nog een hele reis te gaan voordat we kunnen ontbijten. Een en ander betekent natuurlijk weer dat we op een ontzettend prettig tijdstip op gaan staan, nl. 05.30 uur. Onze verzorgers Jasper en Joris hebben een plan-de-campagne bedacht zodat wij niet dat hele stuk ook nog hoeven te fietsen. Jasper brengt ons met onze fietsen weg onderwijl breekt Joris de hele boel af. Jasper rijdt terug met de lege bus en samen gooien ze alles in de bus en de auto waarna ze zich weer bij ons zullen voegen. Volgens hen redden ze dat wel voor de start. En inderdaad, dat lukte ze nog ook... wij hebben ondertussen ontbeten en staan klaar voor de start. Er zijn te weinig broodjes dus geen ontbijt voor Joris en Jasper. Maar wacht... daar ligt nog een oud broodje in een mand (vuilnisbak). Die is voor Jasper, hebben ze toch nog wat. We gaan van start en we beginnen direct aan de Col de l´Echelle (1860m), niks in komen gelijk je ontbijt verteren! Na de nodige inspanning komen we allemaal goed boven en dan is het direct afdalen naar de eerste controle-post 20km verder. Daar aangekomen krijgen Joris en Jasper eindelijk te eten en na een korte pauze gaan wij verder naar de Col du Lautaret (2058m) een  beklimming van 27km lang die er behoorlijk in hakt. Boven op de Col staan Jasper en Joris al op ons te wachten en kunnen we onze kleding een beetje aanpassen voor de afdaling. Bovenop de bergen en in de afdaling is het ijskoud dus een jasje, handschoenen en beenstukken zijn geen overbodige luxe. De volgende controle-post is 30 km verder. Da afdaling gaat over een drukke weg met soms een slecht wegdek en af en toe een tunnel. Gelukkig hebben we lampjes etc. en gaat alles goed. De controle-post is op de camping waar we ook gaan overnachten maar eerst moet nog de Alpe d´Huez (1860m) bedwongen worden. Deze wordt verreden als een klimtijdrit dus als je er klaar voor bent dan meldt je dat en kon je op een bepaalde tijd aan de klim van 14km lang + 2,5 km van de camping gaan beginnen . Je tijd wordt genoteerd wanneer je van de camping rijdt en bovenaan ook genoteerd.
De volgende tijden werden genoteerd:
Eric    : 1.10.59
Marco   : 1.14.26 
Richard : 1.15.18
Laurens : 1.18.47
Oscar   : 1.22.48

Aanrijtijd naar het officiele meetpunt was 0.04.10 minuten dus die moet je ervan aftrekken om de echte tijd van de Alpe d´Huez te krijgen. Onderweg zorgde Jasper en Joris voor de nodige aanmoedigingen en werden er foto´s geschoten. Daarna terug naar de camping waar Joris voor ons een lekker potje macaroni met Tonijn en boursain had gekookt. En die smaakte ons zeer goed.
Morgen Dag 2, de zwaarste etappe, 160km inclusief 4200 hoogtemeters.

Eric succes

Oscar Betgen | 1-9-2010 @ 18:18
Eric en mede ploegrijders,

Jullie zijn nu al op de helft en de meeste hoogtemeters zijn achter de rug. Hoe zuur zijn de benen, ga je het nog redden? Heel veel succes de komende 4 fietsdagen. Wij sporten in gedachten met jullie mee, maar doen het jullie niet na. Je fiets het mooie weer tegemoet, hier is het droog en af en toe zonnig weer.

Groeten, Anton, Marja, Duke en Jory.

de helft!

Oscar Betgen | 1-9-2010 @ 13:44
Hallo!

Na vandaag zit de helft erop voor jullie! Helaas is het nog niet gelukt jullie te volgen en dit scherm wou ook niet, maar eindelijk lukt het toch om een berichtje achter te laten. Hopelijk hebben jullie de eerste helft goed doorstaan en begint nu het aftellen. Doet de tent het nog goed en viel het opzetten nog een beetje mee??!! Veel succes verder en we zien jullie op de Cauberg!  Groeten, John en Marjolein

Bergen sterkte gewenst

Oscar Betgen | 1-9-2010 @ 8:58
Heren ik wens jullie Bergen sterkte met deze tocht.
   Herman Kramer

Zware dag!

Oscar Betgen | 31-8-2010 @ 22:24
Beste mannen,
Morgen een zware dag? Hopelijk valt de wind dan toch een beetje mee. Heel veel succes, vandaag was de 'derde dag', dus als het goed is heb je de moeilijkste al gehad...
Hartelijke groet,
Gabrielle
geSTEMd

ciclisti senza limiti

Oscar Betgen | 31-8-2010 @ 22:12
Eric en ploeggenoten, klasse dat jullie deze 3 zware dagen goed door zijn gekomen, suc6  voor morgen.
Leuk om jullie te kunnen volgen!

14-08-2010: Luik-Bastenaken-Luik (245 km/ 3700 hoogtemeters)

Oscar Betgen | 18-8-2010 @ 21:53

14-08-2010: Luik-Bastenaken-Luik (245 km/ 3700 hoogtemeters)

Vrijdag de 13e, dat belooft niet veel goeds, verzamelen om 16.30 uur bij Richard samen met Laurens. Wij rijden met z´n drieen naar Luik naar het F1 hotel waar we Eric en Marco zullen ontmoeten. We rijden de volgende dag LBL als team om te kijken of we klaar zijn voor Italie.  Vrijdag nog ´s avonds overleg om de laatste dingen te regelen en dan vroeg naar bed want we moeten om 04.30 uur opstaan. Start is om 06.00 uur in de ochtend. We vrezen lang op de fiets te zitten en daarna moeten we nog naar huis dus we willen niet al te laat binnen zijn.
De volgende dag is iedereen op tijd wakker. Er worden wat opmerkingen gemaakt over hoe heerlijk we geslapen hebben... Afijn snel klaar maken, fietsen en eten en drinken inladen en dan kunnen we vertrekken. Dat gaat allemaal goed en na wat gezoek naar een geschikte parkeerplaats die we redelijk dichtbij de start vinden kunnen we van start gaan. Het is al behoorlijk druk waaruit blijkt dat een hoop mensen denken er lang over te doen. We beginnen vrij voortvarend en na 25km krijgen we de eerste echte test: de Chambralles, een venijnige klim met een max van 20% stijging. Ik zie hem en denk: "Oh shit, dit wordt helemaal niks..." Na de eerste schrik zet ik aan en ben hard bezig mezelf op te blazen maar bedenk dan dat het ook iets rustiger kan.
Gelukkig kan je hier zien dat er altijd anderen zijn die er nog meer moeite mee hebben dan jij dus dat is op dat moment, hoe gemeen ook, een opsteker. Uiteindelijk kom ik hijgend als laatste van onze groep boven maar ben blij dat ik het gehaald heb. De eerste hindernis overwonnen, nog 220km te gaan en nog een heleboel hoogtemeters. We rijden door tot het eerste controlepunt op kilometer 40 waar ik verwacht een lekker bakkie koffie te krijgen (eindelijk...) stempelen, bidons vullen, we gaan weer verder! He, wat? En de koffie dan? Bij de volgende op 90km. We hebben bijna 01.50 uur over 40 km gedaan dus we gaan niet snel genoeg, we moeten vaart maken.
Nou ja vooruit dan maar. We gaan verder op naar de volgende controle. Op een kilometer of 60 komt het eerste oponthoud, Richard heeft een lekke band. Tenminste hij loopt leeg op de superdeluxe ventielen die in deze binnenband zitten. Vervangen Richard! Nee joh, even pompen er is niks mis mee en het dopje houdt het wel een beetje tegen (haha, ja hoor richard). Afijn, Richard heeft een nieuwe superdeluxe pomp met dubbele pompbeweging die het fantastisch doet volgens de reviews. Nadat Richard na 5x pompen zelf leeg is en Laurens na een keer of 8 ook en ik na een keer of 5 ook komt Marco het proberen. Die pompt Richard zijn fiets op en de band ook nog een beetje en daarna kunnen we weer verder. De band is hard genoeg voor het vervolgen van de rit. we rijden 10 km verder en in een afdaling waar we een beetje verspreid in rijden voelt Richard dat zijn band weer zacht is. Stoppen en vervangen. Ik stop samen met hem en geef Richard een leer-moment. Richard kijkt om, de band is vervangen en ik beloof hem zijn fiets een keer schoon te maken want hij verteld me dat het met een schuursponsje niet lukt....hahaha. We hebben net de band vervangen en wederom allebei zijn fiets opgepompt als er een volgauto van de organisatie stopt met een mechanicien. Hij heeft een grote pomp, dus de band wordt ook snel weer hard en we kunnen verder. Dit is echt super geregeld zo een auto die een beetje mee koerst waar je in geval van pech op kan stappen  of spullen kan lenen. Aan het eind van de afdaling wachten onze maten op ons en we kunnen weer gezamelijk verder. Even verderop blijkt er iets mis met de ketting van Marco. Een schakel loopt niet lekker over de tandwielen en hij blijkt te zijn ontzet. Marco rijdt even bij een boerderij langs en volgens richard zei hij in zijn beste frans: "Avez vous een TANG?!" en toen kreeg hij een hamer. Hiermee was de schakel alweer snel in het gareel en merkten we niks meer van het euvel. We knallen vrolijk verder en na 90 km bereiken we de tweede controle-post en krijg ik eindelijk mijn koffie. We nemen hier wat langer pauze en na het bijvullen van de bidons rijden we weer verder richting de Wanne en de volgende controle-post op 150km. Denk niet dat dit alles is want we hebben het nu alleen over de klimmen waar een max inzit van meer dan 20% maar eigenlijk is er maar heel weinig vlak in Luik-Bastenaken-Luik en zijn we constant aan het klimmen en dalen. Op 150km ligt controle-post nummer drie op de top van de Wanne. Wat een kolereding is dat! Iedereen heeft het daar zwaar maar ik zit echt in een dip en moet van de fiets af. Ik heb geen triple maar een dubbel van 52/39 en achter is mijn grootste blad een 28. Ik verzuur te erg om hem rond te krijgen en ga een stuk lopen. Klote maar het is niet anders. Na de controle-post gaan we weer verder en 6 km verder ligt de Stockeu, misschien wel de zwaarste van alle klimmen en ik moet er weer vanaf. Aan het eind van de klim schijnt een beeld van Eddy Merkx te staan maar ik heb het niet meegekregen. Wel ben ik door het lopen achterop geraakt t.o.v. mijn team genoten. En op de top weet ik wat me te doen staat. Even bijkomen en dan als een idioot dalen en doortrappen totdat ik er weer bij ben. Ik wordt ingehaald door een snellere renner en probeer aan te sluiten. Dat lukt niet direct dus ik blijf hard werken de komende kilometers. Als ik hem bijhaal blijken we weer bij de controle-post te zijn... Lekker slim, we hebben een afslag gemist. Maar geen nood, mijn mederenner weet waar hij weer op het parkoers kan komen en een paar kilometer verderop zijn we weer terug op het parkoers.
We rijden als 2 gekken door want ik wil toch nog bij mijn team genoten zien te komen. Waar zitten die gasten toch? Na nog een lange afdaling en een stuk goed door knallen komt mijn mederenner een ploeggenoot tegen en verteld hem van het voorval en dat we terug kwamen bij de controle-post op de wanne. "Oh, dan heb je een stuk afgestoken" zegt hij. "Shit!", denk ik. Ik zit voor ze! Ik stop pak mijn mobiel en op het scherm zie ik "Beperkte service". Ik kan alleen 112 bellen.... Ik besluit verder te rijden en te kijken of ik dan wel bereik heb. Nog een paar keer geprobeerd maar steeds hetzelfde verhaal. Ik kan niet bellen. Achteraf blijken mijn teamgenoten 3 kwartier op me gewacht te hebben en zich vreselijke zorgen te maken. Ik besloot door te rijden en dan bij de volgende controlepost op 190km op hen te wachten. Daar aangekomen heb ik gedronken gegeten en 3 kwartier gewacht en me afgevraagd waar ze toch in hemelsnaam bleven. Uiteindelijk besloten om door te rijden tot de volgende controle-post op 220km bovenop de Redoute. Alweer zo een kolereding waar ik de laatste 150 meter niet opkwam. Daar 5 minuten gewacht en verder gereden want dit was allemaal niet zo leuk. Het fietsen was zwaar, ik kwam de zwaarste bergen niet op en ik wist niet waar mijn team-genoten waren. Ik had de dag ervoor in Luik gewoon met thuis gebeld en dacht dus dat mijn telefoon het in Luik wel zou doen. Dus snel naar Luik zodat ik mijn team genoten kon bellen. Daar aangekomen nog steeds niks... Na een aantal keren mijn telefoon aan en uit te hebben gezet vond hij een andere provider en kon ik eindelijk weer bellen! Toen bleek hoe bezorgt mijn teamgenoten waren geworden want ik had meerdere voicemail berichten die steeds treuriger klonken en waardoor ik me ook steeds schuldiger ging voelen t.o.v. mijn team genoten. Ze dachten dat ik minstens een ongeluk had gehad en hadden zelfs de organisatie gebeld om te vragen of die iets gehoord hadden. Deze verzekerde hen dat als er iets was gebeurd dat zij het dan zouden weten en aangezien ze niks hadden gehoord moesten ze er maar van uit gaan dat alles okay was. Uiteindelijk heb ik een uur op hen gewacht en ik moet zeggen ik was erg blij toen ik ze eindelijk over de finish zag komen. Maar volgens mij waren zij nog veel blijer want ik kreeg eerst een grote groepshug  :-))))
Jongens, ik ben errug blij met jullie en zou met niemand anders de T4L willen rijden!!!
Daarna natuurlijk het hele verhaal over en weer, wat er gebeurd was met ons, Laurens had ook nog een lekke band gehad. Alles wat er in deze situatie mis kon gaan was ook misgegaan het leek wel nog steeds vrijdag de 13e.
Uiteindelijke rijtijd was toch redelijk. Ik had aan rijtijd 09:47 uur en mijn teamgenoten 09:46 dus dat was allemaal okay.
Om het een beetje goed te maken nog snel even wat te drinken gehaald voor iedereen en toen moesten we nog op huis aan. Eten zouden we bij de mcDonalds in Maastricht doen maar daar stond half Maastricht al op ons te wachten dus zijn we maar verder gereden naar een andere mcDonalds. Nog wat nakeuvelen en toen als de sodemieter naar huis. Eric en Marco waren direct richting hun eigen huis gereden en rond een uur of elf waren wij bij Richard. Ik heb nog wat bij hem gedronken en toen naar huis en rond 00.30 uur was ik thuis. Dodelijk vermoeid maar toch was het wel leuk ...

Als ik er over nadenk weet ik 1 ding zeker, ik stap niet meer af tenzij ik om val en dan stap ik gewoon weer zo snel mogelijk op.
Dus bedankt LBL voor deze goede les! Tour for life here we come!!!

08-08-2010: Hel van de Heuvelrug. (175km/1300 hoogtemeters)

Marco de Groot | 9-8-2010 @ 11:20

Vandaag was het weer zover. Een mooie rit georganiseerd door de Driebergse Toer Club zou als training verreden worden door het complete team van Ciclista Senza Limiti. Dit ging helaas niet helemaal door want Laurens had de avond ervoor een vrijgezellen avond en besloot dus maar wijselijk om er van af te zien. Bleven over: Eric, Marco Richard en Oscar. Marten is namelijk afgevallen als gevolg van een knieblessure en gaat jammer genoeg  definitief niet mee naar Oulx.

Om 07.30 hadden we afgesproken bij DTC en een kwartiertje later waren we op weg. Het was lekker weer al waren de voorspellingen duidelijk dat we in de loop van de dag wel wat buien zouden krijgen. Maar voorlopig was het lekker droog en goed fietsweer. Dus vol goede moed waren we onderweg voor een kleine 175km. De eerste klimmetjes werden genomen en alles liep lekker, we hadden er flink de vaart in en schoten behoorlijk op. Onderweg werden er wat grotere groepen gevormd en af en toe ook weer uit elkaar gereden maar dan kwamen we wel weer anderen tegen die zich bij ons aansloten en we dus weer een grotere groep hadden.

Na anderhalf uur bleek toch wel dat mijn teamgenoten hun vakanties goed hadden benut en lekker getraind hadden. Want terwijl zij lekker door konden blijven klimmen moest ik ze steeds meer en meer laten gaan en dan daarna in de afdaling en vlakke stukken maar zien er weer bij te komen. Nog een hoop werk te doen de komende 2 weken als ik wil dat de tour for life ook voor mij nog een beetje te doen zal zijn. Eric, Richard en Marco, petje af voor jullie ik keek er echt van op hoe sterk jullie tijdens deze tocht waren.

Rond 13.00 uur kregen we het beloofde waterballet te verwerken en een dik half uur regende het zo hard dat je letterlijk geen hand voor ogen meer kon zien. Ik wist niet dat het zo hard kon regenen in Nederland. De klim op de Grebbeberg werd zodoende meer een fietstocht tegen de stroom in want het leek wel een stroom versnelling waar je door heen fietste.

Na de rit zijn we nog met zijn allen naar Richard zijn huis geweest waar we uitgenodigd waren om een lekkere kop soep te eten en wat te drinken. Hier kregen we van Marco ook nog een presentje, beschikbaar gesteld door een van onze sponsoren. Het was een goody-bag met verzorgings-producten van Weleda voor iedereen, Massage-olie, verzorgende zalf etc. Marco bedank de sponsor daar namens ons voor. Mijn vriendin vindt het heerlijk spul en ze kon het direct op mij uit testen.

Volgende week rijden we met zijn allen Luik-Bastenaken-Luik en met een lengte van 245km en
een dikke 3600 hoogtemeters een hele grote uitdaging (zeker voor mij op dit moment) en 2 weken later gaat het echte werk beginnen.

Geen bed van rozen ...

Richard van der Wurff | 3-8-2010 @ 18:05

Nog een kleine 4 weken te gaan voor de start van de Tourforlife 2010 en de voorbereidingen lopen niet bij álle ploegleden van Ciclisti senza limiti zoals gepland en gewenst ...  

Dieptepunt tot dusverre is dat Marten door een hardnekkige knieblessure -zeer tot zíjn en óns verdriet- heeft moeten afzeggen voor deelname aan de Tourforlife 2010. Door het afzeggen van Marten missen we een ervaren organisator/ logistiek brein, een uitstekend renner, iemand met parcours- en materiaalkennis en vooral, een leuke kerel. Positief is dat Marten ons allen een glansrijke comeback in het vooruitzicht gesteld!  

Verder heeft Oscar een polsblessure overgehouden aan … een partijtje voetbal (43 jaar, en dan nóg niet weten wat je wel en wat je niet kan …) en heeft Richard doordat hij zijn vakantie vervroegd heeft moeten afbreken niet de kilometers en vooral hoogtemeters kunnen maken die hij hoopte in Italie wél te kunnen maken.  

Gelukkig geldt voor Laurens, Eric (afgelopen weekend 260 km!) en Marco still going strong. Waar dat allemaal toe leidt zien we o.a. komend weekend tijdens de Hel van de Heuvelrug (170 km, ? hoogtemeters) en de week erop, tijdens Luik-Bastenaken-Luik (245 km, 3.700 hoogtemeters). Daarover later meer …

Zondag 11 juli: DTC Rabobank toertocht over de Veluwe (135km)

Oscar Betgen | 12-7-2010 @ 12:09
Zondag 11-07-2010  de DTC Rabobank toertocht over de Veluwe (135 km.) .
 
Opstaan 05.45 uur, ontbijten en spullen klaarmaken en op naar Driebergen om me in te schrijven voor de tocht. Ik had er erg weinig zin in om eerlijk te zijn maar ja je moet toch ergens wat heuveltjes zien te vinden om te trainen voor de Tour for Life. Jammer genoeg geen teamgenoten die besloten hadden om ook te komen dus ik moest alleen rijden. 
 
Vooruitzichten waren dat het erg warm weer zou worden na het noodweer van de avond ervoor en dat klopte ook wel. Het was al warm bij de start maar het eerste uur was vooral onder de bomen door dus lekker veel schaduw. Maar het slechte weer van de avond er voor en de harde wind hadden erg veel takken op de weg doen belandden. Goed opletten en slalom rijden en maar hopen dat er niks tussen je spaken of derailleur terecht kwam. Onbegonnen werk.... af en toe levensgevaarlijk. Het leek wel veldrijden en af en toe hoorde ik de dikke stokken tegen mijn frame aan klappen zodat ik dacht dat er iets brak! Gelukkig viel dat mee en bleef alles ondanks de troep toch heel. Maar het kwam de snelheid natuurlijk niet ten goede. Na het eerste uur in een kleine 31 km/u (toch best snel) afgelegd te hebben kwamen we onder de bomen vandaan. Gelukkig... eindelijk minder troep op de weg. Volgende probleem. langzaam gekookt worden op de fiets...ook lekker.
 
Inmiddels een maatje gevonden die in zich in mijn wiel vast beet en niet meer van plan was om los te laten. Mooi, want ik had inmiddels ontdekt dat ik vergeten was om mijn pompje bij me te steken dus als ik lek reed had ik in ieder geval iemand bij me met een pompje om te lenen.  Het was een aardige wat oudere man van een jaar of 55 die lekker door kon trappen. Hij bleek 5 maanden  per jaar in Zuid-Afrika te verblijven en koerst daar ook veel. Op de vlakke stukken reden we lekker door met zijn tweeen en we haalden dan ook heel wat groepen in die zich  soms bij ons aansloten en zo ontstond een aardige groep waar we lekker mee door reden tot aan de controle. Snel even een stempel halen en door want de heuvels lagen op ons te wachten. Mijn nieuwe fietsmaat (Tjebbe) kon zijn borst nat maken want  zoals hij me later vertelde woog hij 107 kg. Niet een gewicht waarmee je tegen de berg op zoeft...  In het begin bleef ik bij hem maar toen ik mijn surplace genoeg geoefend had besloot ik een andere tactiek te volgen. Gewoon zo hard mogelijk tegen de berg op en bovenop wachten. Zo kon ik in ieder geval mijn klimmetjes trainen. Tjebbe bleek een echte doorzetter waar je op het vlakke je tanden behoorlijk stuk kon bijten. Want hoewel hij het extreem zwaar had op de klimmetjes bleef hij op het vlakke toch gewoon een hoge snelheid halen. Dus duidelijk geen klimmer maar absoluut een bikkel! Inmiddels bereikte we tropische temperaturen en werden de klimatologische omstandigheden de grootste vijand. Wat een hitte, inmiddels boven de 30 graden en zo vochtig als wat. We reden lekker verder en uiteindelijk waren we na ± 5 uur weer terug. Lekker gereden en ik had ondanks de warmte niet het gevoel dat ik helemaal kapot was. Even lekker wat drinken en toen schrikken... Tjebbe werd niet lekker. Hij had het gevoel dat hij misselijk werd en flauw zou vallen.  Nog wat drinken en een energy-gel en Gatorade en toen kwam hij weer een beetje bij. Duidelijk gevalletje van bevangen door de warmte.... gelukkig viel het mee en knapte hij daarna snel weer op.
 
Daarna lekker douchen, nou ja lekker... buiten was het heet maar dan de douches van DTC... heeeeeeeeeeel erg heet. Dat werd dus een korte douche. Nog een biertje tegen de dorst en weer op huus aon. Lekker gereden de vorm begint te komen. Nog 6 weken trainen en dan gaan we...

Jan Janssen Classic

Richard van der Wurff | 22-6-2010 @ 8:43
We schrijven 19 juni 2010, en weer waren het Richard en Laurens die nog wel wat hoogtemeters wilde maken. Als haas was aangetrokken Jan Aalbers, bekend van het schaatsen en een echte doordouwer.
In de week ervoor had Richard gesproken met één van de mensen van de organisatie. die had gezegd dat de 200 wel echt een zware tocht is, zo vertelde Richard, toch wel een beetje zenuwachtig in de auto naar Wageningen.

Vol goede moed en met frisse benen vertrokken we om half acht 's morgens vanuit Wageningen om die 200 km te verslinden. Gelukkig eerst een km of 11 vlak, lekker een beetje warm draaien en daarna begonnen de klimmetjes. Sommige kort en steil, andere wat langer en wat minder steil, dan weer vals plat alsof iemand in je rem knijpt. Op 98 km de eerste verzorgingspost, onze doordouwer had het best zwaar. Ook niet vreemd, hij had een feestje gehad de avond van te voren. Richard en Laurens voelden zich nog wel goed.

Zoals altijd zit het venijn in de staart, dat begon na de verzorging met een flinke regenbui, en dus nat en koud en ging door met een aantal venijnige beklimmingen die toch wel wat protesten vanuit de kuiten opriepen. Onze doordouwer had zich meesterlijk hersteld en kon goed bij blijven. De laatste twintig kilometer rook Richard de finish en wist dit te vertalen naar een stevig tempo. Uiteindelijk 205 km gefietst in 7 uur en 13 minuten. Helemaal niet slecht en weer een stapje dichter bij een glorieuze aankomst in Valkenburg.

Jasper & Joris - zitten in de volgauto

Oscar Betgen | 17-6-2010 @ 10:59

Ons, Jasper en Joris, zul je aantreffen in de volgauto. Sportief zijn we zeker, maar wielrennen behoort niet tot onze wekelijkse activiteiten. Wij zullen ons inspannen voor de dagelijkse behoefte van de renners en zorgen dat iedereen heerlijk kan slapen zodat ze de tour zonder problemen kunnen uitrijden.

Zaterdag 12 Juni: Jean Nelissen Classic.

Richard van der Wurff | 15-6-2010 @ 10:51
Leuk hoor, trainen in of rond Zwammerdam, maar buiten een paar verkeersdrempels en een ophaalbrug zijn daar geen hoogtemeters te maken. En in en rond Austerlitz is het wel íets maar niet veel beter gesteld met de kuitenbijters … Daarom zijn Laurens en Richard van ons team Ciclisti senza limiti op 12 juni jl. twee van de in totaal  ± 1.500 deelnemers geweest van de door de Driebergse Tour Club perfect georganiseerde Jean Nelissen Classic. Laurens en Richard dachten het hotel dat Laurens in Diekirch had gereserveerd ook zonder navigatie wel te kunnen vinden, dus met enige vertraging stonden ze vrijdagavond (of eigenlijk zaterdagochtend, het was ± 01.00 uur) voor het hotel … dat dicht zat en waar geen lamp meer brandde … Een paar telefoontjes later konden de sleutels van het hotel uit het vitrinekastje worden gehaald, zodat Laurens en Richard toch nog zo’n 6 uurtjes konden slapen voordat hen na een goed ontbijt zo’n 155 km klimmen en dalen op een werkelijk prachtig parcours wachtte.
Naast de vele beklimmingen, sommigen kort en steil, anderen langer en wat minder steil, waren de verzorgingspunten van de DTC de hoogtepunten van de dag. Allemaal super geregeld, genoeg bananen, sinasappels, Belgische wafels en sportdrank, en heel aardige mensen die daarvoor zorgden! Complimenten! De beklimmingen overigens vielen echt niet allemaal mee en zorgden bij onze teamleden voor nóg wat meer bescheidenheid in de aanloop naar de Tourforlife ... Tip voor Laurens: zet een achteruitkijkspiegeltje op je fiets, dan hoef je niet steeds achterom te kijken om te zien waar Richard blijft!
Het weer was de hele dag dreigend, soms leek de zon te winnen, soms de regen. De laatste 15 km won de Luxemburgse regen, maar ook dat is iets waar onze mannen alleen maar sterker van worden!
Na een douche die onze mannen weer opwarmde en na een kop koffie in Luxemburg en nog 1 onderweg, kwamen Laurens en Richard rond 20.30 uur weer in Austerlitz aan, ± 2.700 hoogtemeters en een paar stramme poten rijker … De basis onder het toch al goede teamgevoel binnen Ciclisti senza limiti is met dit uitstapje weer verder verstevigd.

8 Juni: Team foto

Oscar Betgen | 9-6-2010 @ 9:30
8 Juni: Team foto
Na onze laatste samenkomst kwamen we er achter dat we vergeten waren om een team foto te maken voor onze team-site. Het werd nu toch wel de hoogste tijd om dit te gaan regelen want hoe moeten de mensen anders zien wie ze  steunen?

Een afspraak doordeweeks maken in de avond-uren die niet het onderwerp fiets-training heeft bleek moeilijk te regelen. Dit vooral vanwege de overvolle agenda´s van de leden van "Ciclista senza limiti". Maar iedereen was van goede wil. Afspraken werden verzet, vergaderingen afgelast en kinderen vroeg naar bed gestuurd. En zo konden we toch samen komen voor de lang verwachtte team-foto...

In eerste instantie zou iedereen naar Laurens toe fietsen onder het motto, 'het nuttige met het aangename te verenigen'. Het dreigde echter ieder moment om een noodweer los te barsten en er werd besloten om dan maar met de auto te gaan. Behalve ondergetekende want die wilde graag zijn nieuwe fiets uit proberen. Ik hield het gelukkig droog en op het moment van aankomst kregen we last van acute wolkbreuk. Goeie timing!
Korte tijd later was iedereen aanwezig en na een heerlijk bakkie moest er omgekleed worden voor de foto. Met zijn zessen naar een mooi plekkie dat we wel geschikt vonden voor onze presentatie,en toen niemand om de foto te maken... Gelukkig liep TOEVALLIG Laurens zijn tante langs en die heeft een paar leuke foto´s geschoten.

Hierboven zien jullie dus het resultaat van een avond inspanning, maar het was gezellig en zeg nou zelf... Leuk kluppie toch?

Ciclisti senza limiti … the making of …

Richard van der Wurff | 30-5-2010 @ 21:11

Vrienden en bekenden van me fietsten al eerder voor een goed doel. Een aantrekkelijk idee … een hobby combineren met het inzamelen van geld voor een goed doel …
 
Het fietsen was bij mij wat in de vergetelheid geraakt doordat ik mezelf bij de start van m’n eigen bedrijf (Van der Wurff & Partners in Zeist) in de zomer van 2000 (inderdaad, nu 10 jaar geleden) had wijsgemaakt dat het niet mogelijk zou zijn om er naast een eigen bedrijf en een sportief gezin (met een hardlopende vrouw, een hockeyende en tennissende dochter en een voetballende en judoënde zoon) ook nog eens een tijdrovende hobby op na te kunnen houden. En eerlijk is eerlijk, leven als een sportman is nóg ingewikkelder als je van lekker eten en van een wijntje houdt en die “pech” heb ik …
 
Dat de werkelijkheid -althans in 2010- anders is en Ciclisti senza limiti tóch is ontstaan, is vooral te danken aan Kees Mulder, al jaren een fietsvriend van me, aan Laurens Poesiat, met wie ik ± 2 jaar geleden via mijn bedrijf kennismaakte en natuurlijk aan mijn vrouw Wilma en aan mijn collega’s van Van der Wurff & Partners.
 
Waarom Kees … ? Kees heeft als vrijwilliger de eerste Tourforlife in 2009 mede mogelijk gemaakt. Prachtig initiatief, ervaring voor het leven, prachtig goed doel … “Maar Richard, ik heb meegedaan als vrijwilliger, want de tocht zelf meefietsen … dát is veel te zwaar”. Kees‘ woorden waren voor mij het startsein serieus te overwegen of ik niet toch …
 
Waarom Laurens … ? Nét nadat ik van zeker 15 fanatiek fietsende goede bekenden van me had gehoord dat zij er om heel begrijpelijke redenen van af zagen om met mij mee te doen aan de Tourforlife 2010 (want te druk op het werk, want niet te combineren met het gezin, want al afgesproken een andere sportieve uitdaging aan te gaan, want te weinig tijd om te trainen) en ik de moed begon op te geven een eigen team te kunnen vormen, gaf Laurens me ervan langs … “ben je helemaal %$#@!. Je gaat niet NU al opgeven. Doorgaan!” Het was niet voor het laatst … één nadeel, de latere afstraffingen die ik van Laurens kreeg waren niet verbaal, maar kwamen op de fiets, vooral heuvel- en bergop. Nou schijnt het overigens zo te zijn dat in het Tourforlife parcours nogal wat heuvels en bergen zijn opgenomen …
 
Waarom Wilma …? Waarom m’n collega’s …? Simpel, als je tijd steekt in het formeren van een team die de Tourforlife wil gaan fietsen, als je tijd steekt in het bijeen krijgen van voldoende sponsorgeld en vooral … als je veel tijd steekt (voor mij zeker ook: móet steken!) in het trainen, blijft er minder tijd over voor gezin en werk …
 
Daarom dank aan allen die begrijpen dat ik me na 10 jaar “Van der Wurff & Partners” niet alleen voor onze relaties, maar ook voor mezelf en vooral ook voor Artsen zonder Grenzen wilde inspannen. Niet wij -de renners- maar de medewerkers van Artsen zonder Grenzen namelijk leveren de echt topprestaties! Aan de renners om daar aandacht voor te vragen en geld in te zamelen zodat Artsen zonder Grenzen kan blijven doen wat ze al jaren doet … medische noodhulp bieden aan slachtoffers van rampen, oorlogen en epidemieën, ongeacht de afkomst, religie of politieke overtuiging van die slachtoffers.
 
Marten, Laurens, Oscar, Eric, Marco, Jasper, Joris: ondanks dat het me af en toe “dun door de broek loopt”… ik heb er zin in!

Oscar, Koen (zoon van Oscar) en Marten

Oscar Betgen | 26-5-2010 @ 16:38

Marten en Oscar:
"Wij rijden de ´Tour for Life´ omdat we deze tocht een echte uitdaging vinden en we
´Artsen zonder Grenzen´ graag willen ondersteunen in hun activiteiten.
We vinden het belangrijk dat een onafhankelijk organisatie ondersteuning kan
geven aan mensen die dat hard nodig hebben.
 Wat moet er anders van deze mensen worden als niemand ze wil of kan helpen?
Ondersteun ons daarom, dan fietsen wij het snot voor onze ogen."

24 Mei: Klimtoertocht over de Veluwe en team-bespreking

Oscar Betgen | 26-5-2010 @ 14:35
24 Mei: Klimtoertocht over de Veluwe en team-bespreking.
Vandaag zijn we voor het eerst bij elkaar gekomen als compleet team. Zo konden we met zijn allen eindelijk kennis maken en zien met wie we ons avontuur zullen beleven tijdens de Tour For Life. Het fietsende team is samengesteld uit: Richard, Eric, Marco, Laurens, Marten en Oscar. verder was er ook nog een vriend van Eric en Marco genaamd Marcel die er nog over  nadenkt of hij mee gaat met ons dit jaar of het volgend jaar gaat proberen.

Als training reden we een klimtoertocht en daarna waren we uitgenodigd om te genieten van een heerlijke pasta-maaltijd bij Richard thuis om plannen te maken voor de komende periode v.w.b. sponsoring, materiaal, kleding en training en alle andere zaken.Om 08:00 uur verzamelen bij de start van de rit in Heelsum, vlakbij Arnhem. Vier van ons komen uit het westen des lands dus die moesten extra vroeg op. Voor mij betekende het om 05.15 uur opstaan zodat ik om 06.00 kon vertrekken om Marten op te halen in Utrecht.
 
De klimtoertocht was zwaar en werd door de organisatie als volgt omschreven:
...
Onder de vele kuitenbijters bevinden zich natuurlijk de Posbank, de Zijpenberg en de Emmapyramide.
Op de 140 km zijn er maar liefst 40 klimmetjes gevonden met een totaal hoogteverschil van 1500 m.
Een eldorado voor de lichte mannetjes met de klimkuiten
...

Die zijn bij ons dus niet echt aanwezig, wel krachtmensen die goed kunnen ´stoempen´. Na een rustig begin werd er flink doorgereden en de groep viel wat uit elkaar. Na een kwartier werd er weer op elkaar gewacht en bleek er eigenlijk maar 30 seconden tussen ons allen in te liggen dus dat viel reuze mee. De tocht bleek toch een serieuze test met een paar behoorlijk venijnige klimmetjes waarop je je benen goed begon te voelen. Uiteindelijk reed iedereen de tocht op zijn eigen tempo uit en ontmoette we elkaar weer bij de auto´s.

Richard kwam aan met 3 binnenbanden om zijn nek en bleek wat ´pech´ te  hebben gehad onderweg. Hij was door een kuil gereden en had daar 2 lekke banden aan overgehouden. Hij had maar 1 binnenband bij zich maar gelukkig kwamen Laurens, Marcel, Marco en Eric er vrij snel aan om hem van de benodigde banden te voorzien. Twee binnenbanden werden vervangen en korte tijd later bleek zijn achterband weer lek a.g.v. een scheur in de buitenband. Gelukkig kon hij de tweede controle-post bereiken en daar van een oude handelaar een buitenbandje kopen.Ik heb gehoord dat Richard het ook nog voor elkaar kreeg om een band op te pompen en daarna bij het verwijderen van een slangetje het hele binnenwerk uit het ventiel te draaien waardoor hij de band weer moest vervangen... ;-))  Je moet wel erg gemotiveerd zijn om daarna de tocht toch nog uit te rijden zullen we maar zeggen, maar hij deed het wel.

Marten had de hele tocht in een keer gereden zonder de controle posten binnen te stappen of koffie te drinken en was dan ook een uur eerder binnen dan de eerst volgende van ons. Hij had geen auto-sleutel of geld bij zich dus besloot hij maar om om te keren en de anderen tegemoet te rijden. Niemand heeft hem gezien en hij ook niemand dus is hij iedereen straal voorbij gereden en een half uur na alle anderen weer gearriveerd bij de finish. Hij had gelukkig niet de hele weg terug gereden....

Daarna omkleden, opknappen en op naar Austerlitz, naar Richard zijn huis waar we zeer gastvrij werden ontvangen door Wilma (zijn vrouw) en zijn kinderen. Wilma bleek in de loop van de middag een echte keukenprinses die het heerlijkste eten op tafel toverde. We werden fantastisch verzorgd door haar en konden zodoende lekker bijkomen van de geleverde inspanningen. Onder het genot van een drankje en lekkere hapjes (zelfgemaakte pesto, hete tomaatjes etc. het een nog lekkerder dan het ander) hebben we onze plannen besproken.
Daarna werd er een heerlijke pasta-maaltijd (Spaghetti, Penne en salade) geserveerd. Ook deze was weer niet te versmaden. Laurens nodigde iedereen nog uit om binnenkort een rondje Ijsselmeer te gaan rijden (275km) maar jammer genoeg kan alleen Richard... ik moet helaas op die dag net mijn nagels laten knippen bij de dierenarts dus kan ik ook niet... jammer hoor, ik had er echt zin in.

Aan het eind van de dag kwam ook Jasper nog langs en konden we met hem kennismaken. Jasper is een goede vriend van Richard en zal met ons mee gaan in de ´Tour for life´ als verzorger met een van de volg-auto´s. We maakten geen goede beurt want Jasper drinkt voornamelijk cola hadden we gehoord maar de 6 liter die op voorraad was hadden we binnen een half uur al op... Sorry Jasper, we zullen het niet meer doen....

Na nog wat van elkaars gezelschap te hebben genoten was het tijd om weer huiswaarts te gaan. Al met al een hele drukke, lange maar leuke dag beleefd, leuke mensen ontmoet en erg veel zin in de Tour for life met dit team gekregen. Hopen dat we een heleboel mensen kunnen vinden die ons en daarmee Artsen zonder Grenzen gaan ondersteunen in dit avontuur.
Wij gaan in ieder geval druk verder met de voorbereidingen.

Gr. Oscar
Vraag en antwoord question and answer
Vraag en antwoord contact
disclaimer disclaimer
privacy privacy